VELLEMINFROY Historia

 

W 1828 r. niejaki dr Jacquez podczas spaceru przypadkowo natknął się na mały strumyk, w którym ugasił swoje pragnienie. Szybko zdał sobie sprawę z przeczyszczającego działania wody na organizm. Odkrył kolejne zalety niezwykłego źródła, które nigdy nie zamarzało i w miejscu wypływania wykazywało stałą temperaturę wody wynoszącą 14 °C.

Ale musiało upłynąć jeszcze 30 lat, zanim zbudowano ujęcie i przeprowadzono pierwsze badania, które ujawniły niezwykły skład mineralny wody. Przemysłowe użytkowanie źródła rozpoczęło się w 1859 r., kiedy to Cesarska Akademia Medyczna udzieliła odpowiedniego zezwolenia, a Napoleon III wydał stosowny dekret. Dla Velleminfroy nastały złote czasy. Z całej Europy zaczęli przybywać kuracjusze.Od 1930 r. wodę mineralną z Velleminfroy i jej wyjątkowe właściwości poddawano badaniom naukowym. Jednak potem wielokrotnie zmieniali się właściciele, co negatywnie wpłynęło na przedsiębiorstwo.Dziś Velleminfroy znów oferuje swe niezwykłe właściwości wszystkim tym, którzy pragną żyć zdrowo i cieszyć się życiem

Historia Velleminfroy:

1828 – odkrycie źródła i jego leczniczych właściwości:W czasie polowania niejaki doktor Jacquez – a właściwie jeszcze młody student medycyny – natknął się na źródło Velleminfroy i przypadkowo odkrył przeczyszczające, moczopędne działanie wody.

1859 – pierwsze badania:

niejaki monsieur Descos, inżynier górnictwa, i monsieur Ossian, członek Akademii Medycznej, przeprowadzili pierwsze badania dotyczące składu wody źródlanej. Na ich podstawie stwierdzono, że woda z Velleminfroy jest równie dobra co woda z Contrexéville. Potem dr Jacquez opublikował artykuł, w którym oparł się na doświadczeniach swoich pacjentów i docenił właściwości wody z Velleminfroy. 1859: Cesarska Akademia Medyczna w Paryżu oficjalnie uznała lecznicze właściwości wody z Velleminfroy.29 grudnia 1859 r. Jean Martin, właściciel młyna i zarządca źródła, otrzymał urzędowe pozwolenie na sprzedaż wody. Następnie, w celu przemysłowego użytkowania źródła, wybudowano studnię i ujęcie wody. Ilość tłoczonej wody zwiększyła się z 5 do 60 l/min. Aby ochronić źródło przed niesprzyjającą pogodą, zbudowano pawilon o powierzchni 25 metrów kwadratowych. W jego wnętrzu, nad źródłem, umieszczono rzeźbę autorstwa P. de Léonardi pt. „L’Enfant au Dauphin” (dziecko z delfinem).

1927 – modernizacja: 

Edward Gaudemet, nowy właściciel, zlecił przeprowadzenie gruntownej modernizacji. Przede wszystkim zbudowano zmechanizowaną rozlewnię i linię do mycia butelek. Wprowadzono też nowy system zamykania butelek o nazwie „Goldy-Stopper”. Okazał się być praktyczniejszy i bardziej higieniczny niż poprzednie systemy. Od teraz ilość tłoczonej wody wynosiła 86 000 l/dziennie. Pierwotny pawilon zniknął, a jego miejsce zastąpiła „świątynia” z masywnymi drzwiami z kutego żelaza, nad którymi widniał napis: „Fons Vivus Vitae Ac Virtutis Principium” (Żywe źródło – początek życia i cnót).

1949 – woda mineralna o międzynarodowej renomie:

znów zmienił się właściciel. Marcel Henry przejął zakład po Edwardzie Gaudemetcie, który zmarł w 1946 r. Produkt zaczęto sprzedawać pod nazwą „Franc-Comtoise” w Europie (Francja, Niemcy, Belgia), USA oraz (istniejących jeszcze wtedy) koloniach francuskich w Afryce Północnej i Azji Południowo-Wschodniej (Algieria, Maroko, Indochiny). Codziennie zakład opuszczało 7000 butelek.

1962 – wstrzymanie produkcji:

nie udaje się zrealizować projektu budowy zakładu kąpielowego z basenem o wymiarach 25 x 12 m. Zakład zamknięto, a źródło pozostawiono samemu sobie

2004 – źródło ma nowego właściciela:

5 października 2004 r. źródło wraz ze wszystkimi maszynami i budynkami zostało sprzedane w drodze licytacji w sądzie miasta Lure. Nabywcą jest Paul Poulaillon, mistrz rzeźnictwa i przedsiębiorca, który spełnił swoje wielkie marzenie: przywrócić do życia zapomniane źródło i rozsławić je.

Historia Velleminfroy na zdjęciach:

wioska Velleminfroy i źródło w latach 1900 do 1950.